کار اول- دوستت دارم
دارم
وسوسه می شوم
سرم
توی تنهایی ام
درد
آخرین روز
را
از خاطراتت کم می کنم
می روم
تا وقتی
اولین حرف های هر سطرم را
کنار هم می گذاری
وسوسه نشوی
کار دوم-
دیگر خیابان هم
به راه رفتنم
طعنه می زند
پشت چراغ قرمز ها
نگهم می دارد
جای دور زدن
ممنوع ها
عکست را نشانم می دهد
تمام خیابان
دور برگردان شده
به رفتنت طعنه می زند
بهزاد عبدی:
رگ های سرم کابل می شوند
وقتی به تو فکر می کنم
سرگیجه هایم همه از امواج توست
آسمان شهر پر از اسکلت ماهیانی است
که بر بام هر خانه دم می کوبند
آن قدر کبوتران پنجه در تیغه های فلزی می فشارند
تا آنتن امواج را به خانه بریزد
صفحه تلویزیون بالا و پایین بپرد
یک جهان دست و پا بزند
و من با تصویر غرق شدنت فقط گریه کنم
باور کن همین روزها
آنتن ها با پنجه کبوتران خواهند
باور کن موجاموج مردم سیلی شد
که به دریای خون می رفت
افکارمان جنگل
پرچم هایمان ابر بود
و روی آسمان سفید
دید چطور آب از سر این شهر گذشت
با خانه هایمان به دریا رسیدیم
تو از زیر آب ها به من نگاه می کردی
و برای گونه هایم دلت تکان دادی
هنوز رگ های تنم کابل می شود
وقتی صفحه تلویزیون بالا و پایین می پرد
